｡◕‿◕｡☆\\\。。。*=*=>>-+-+-かずみ りえ-+-+<<=*=* 。。。///☆｡◕‿◕｡

วันนี้เปงหวัดมะสบาย ปวดหวัด เจ็บคอ (สมควรแล้วแหระ ก็ เล่นนั่งอ้าปากกินลมชมวิว จนเชื้อโรคเข้าคอ )  (""!)

 

อยู่ช่วงนี้เปงไรก้อมะรุ เวลาอยู่คนเดียว คิดถึงเพื่อนจัง คงเพราะยังไม่ได้ไปmeetingห้องกันซะที คิดถึงเพื่อนมากๆเรย

อยากไปเที่ยวอยากไปนั่งคุยกันให้หายคิดถึง

แต่ละคนช่วงนี้ก็งานยุ่งๆกันทั้งน้าน เนอะ

 

คุญหยุมหยิม กะ คุณเมอิ ก้อยังไม่กลับ

มีคุณมิ้วกลับมาแร้ว

เออหยุม แกได้ไปเดิน outlet ป่าว

เอ....เราจะได้ของฝากอารายเน้อ...(ความคิด ส่อว่างกหรือคิดถึงเพื่อนนี้...)

คิดถึงดิ! แต่รุว่ายังงัยก้อรุว่าสบายดีอยู่แร้วช่ายมะล๊าดูจากรูปที่อ้วนขึ้นก็รู้ ฮะฮ่าฮ้า

กลับมาเร็วๆนะแก ช้านคิดถึง จะได้ไปเที่ยวกันซะที รุม๊าย...

 

 

 

 

คิดถึงอีก 2 โต๋ จัง บอกว่าไปถึงแล้วบอกให้mailมาก้อยังมะเหงซักฉบับ วันๆทำแต่งานหรืองัยยะ

คิดถึงเพื่อนเฟร้ย...เมื่อไหร่จะมีmeetingห้องซะทีง๊า.....

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานไปดู Ultraviolet กะจิ๊บกะเทพินมาแร้นแหระ หนุกดีนะ แต่จิ๊บหลับ

คงเพราะคืนก่อนมะได้นอนมีสอบเรยต้องอ่านดึก ตกลงมีเรานั่งดูกะเทพินช่ายม่ะ >_<!ฮะฮ่าๆ

แร้วก้อปายเดินซื้อหนังสือกะยุ้ยที่ศูนย์สิริกิตติ์  หู้ยได้หนังสือของอาคางาว่า มาตั้งห้าเล่มแหนะแร้วก้อหนังสือ

อื่นๆมาหมดไปประมาณพันสองได้ม้าง  แต่มีความสุขจัง ฮะฮ่าๆ  ส่วนยุ้ยได้มาเยอะมากมายไปซื้อกะยุ้ยหนุกดีนะ

คิดถึงด้วยแหระม่ายได้เจอกันตั้งนาน พอได้เจอดีจายยยยมากๆเรย คิดถึงเพื่อนๆคนอื่นด้วย

วานก่อนก้อได้เจอยุ้ยซึในเอ็ม(หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานนนนนนมาก) น่าร๊ากขึ้นอีกแย้วง่ายุ้ยซึ

เจอใครๆก้อถามว่าจะmeetingกังเมื่อไหร่ เราก้อรอเหมือนกันแต่ว่ายุ้ยบอกว่าคงมะช่ายช่วงนี้ง่ะ

ตอนนี้เหงยังว่างมะตรงกันเรย  อดจายไปก่อง แป่วแว่ว

ส่วนจอยไปเมกาหู้ยแอบอิจฉาจางได้ไปหลบร้อน  เทพินก้อสิ้นเดือนจะปายญี่ปุ่น เหอ....ดีจาง

 

ที่ขาดมะพูดถึงมะได้ก้อสามโต๋ที่เหลืออ่าแหระ ซี วันนั้นโทรมาชวนออกไปเดินเล่นด้วยกัน

โทดทีจิงๆนะซีเรามะว่างง่า ส่วนมิ้วทักในเอ็มทำไมมะเหงทักกลับเรยง่ะ มิ้วบอกว่าทักมามิ้วทักกลับอยู่แร้ว

แร้วไหงเปงอย่างงี้ล่ะ หยุมจ้า ตั้งแต่ปิดเทอมมาเรายังมะได่คุยกัยเรยนะ คิดถึงหยุมจังไม่รุปิดเทอมทำไรบ้าง

กลัวโทรไปแร้วแกมะว่าง อีกอย่างโทรปายโทรสับมะค่อยอยู่กะตัวแกเรยยยย

 

ก้อยจ้า...คิดถึงแกจัง...ทำไมโทรไปหาก้อยที่ไรได้ยินเสียงเบามากๆคุยมะรุเรี่องเรยง่ะ เรยคุยได้แป๊บเดียวเอง

 

ช่วงนี้เราแอบเซร็งมากเรยเบื่อข่าวการเมืองจริงๆเรย เบื่อมานานแระ ดูข่าวทีไรเบื้อ...เบื่อ...

มันจะอารายกันนักกันหนา เล่นตัวอยู่ได้ไอฝ่ายค้านนี้ก้อ อู้ย...แต่ละคนทำตัวน่ารำคาญโตๆผู้ใหญ่กันแร้วนะ

 

อืมแอบชอบอย่างนึงจากหนังด้วยแหระ

ตอนที่วีถูกถามว่า “ทำไมถึงไม่ยอมเปิดใจบ้าง”

แร้ววีก้อตอบว่า “เวลาที่มีนั้นมันมีความสุข แต่มันจะเจ็บปวดเมื่อเวลาหมดลง”

ประมาณนี้แหระ มะรุซิทำไมถึงชอบเพราะเรากลัวม้าง...กลัวอย่างที่วีกลัว

 

ภาพมิตรภาพแสนซื่อ ขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ
รอยเท้าคู่เล็กๆ ย่ำไปบนหิมะเคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง
เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง
ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย
พิกเล็ทเลยต้อง "ขอเสียง"ด้วยการเรียกพูห์ เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า
"มีอะไรหรือพิกเล็ท" พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้
ก่อนตอบกลับว่า "เปล่า ไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"

ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้า
ควรเป็นพูห์หรือเปล่าที่น่าจะเป็นฝ่าย "ขอเสียง" พิกเล็ท ว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่
นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลในใจพิกเล็ทเอง ที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆ อย่างเขา

ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี แต่มีกี่คนที่รักษามันไว้ได้คงมั่น ไม่หวั่นไหว
วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป หันกลับมามองข้างหลังอีกอาจจะเศร้าใจ

หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ ... ไม่มีใครเดินตามเรามาอีกแล้ว

ไม่อยากเดินข้างหน้า เพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ ไม่อยากตามหลังเช่นกัน กลัวตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย
อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจ ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล ... เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง